ΠΗΓΗ: www.servitoros.gr
Δευτέρα 8 Δεκεμβρίου 2008
Δημήτρης Χουλιαράκης
Φίλιππος Σέρραρντ
Τον Φίλιππο Σέρραρντ θα τον θυμούνται για πολύ καιρό μέσα από τη δουλειά του σε δυο σχετικούς τομείς: ως μεταφραστή και ερμηνευτή της μοντέρνας Ελληνικής ποίησης και ως ενεργό διερμηνέα της πνευματικής παράδοσης της Ορθόδοξης εκκλησίας. Η ποίηση, η θεολογία, και η ζωή συντελούσαν γι ‘ αυτόν μια ένωση.
Ο Φίλιππος Άρνολντ Σέρραρντ γεννήθηκε στην Οξφόρδη στις 23 Σεπτέμβρη του 1922. Τον Οκτώβρη του 1940 εισήχθη στο κολέγιο Πήτερχαους του Κέιμπριτζ, στο οποίο η φοίτησή του διεκόπη όταν κατά τη διάρκεια του 1942 – 46 καλέστηκε για υπάλληλος στο Βασιλικό πυροβολικό υπηρέτησε στην Ιταλία, στην Αυστρία και στην Ελλάδα, ανεβαίνοντας στο αξίωμα του λοχαγού.
Παντρεύτηκε το 1946 την Άννα Μιρόντια και κάνανε δυο κόρες, τη Σέλγκα και τη Λιαίντεν.Tο 1947 – 48 ήταν στο κολέγιο Κίνγκς διαβάζοντας μοντέρνα Ελληνική φιλολογία και αρχίζοντας να δουλεύει για το ντοκτορά του Πανεπιστημίου στο Λονδίνο, για το οποίο έκανε μια εργασία για τους ΄’Έλληνες ποιητές: Σολωμό, Παλαμά, Καβάφη, Σικελιανό και Σεφέρη, το οποίο και έγινε το πρωτοεκδιδόμενο βιβλίο του “The Marble Threshing Floor” (1956).
Κατά τη διάρκεια του 1951 ήταν βοηθός διευθυντή στο Βρετανικό Σχολείο Αρχαιολογίας στην Αθήνα. Προσηρτήθηκε το 1957 – 58 ως ερευνητής επιτελείου του Βασιλικού Ινστιτούτου Εθνικών Σχέσεων και το 1957 – 58 ήταν ερευνητικό μέλος στο κολέγια Σεντ Άντονι στην Οξφόρδη. Το 1958 και μέχρι το 1962 επέστρεψε στο Βρετανικό Σχολείο Αρχαιολογίας στην Αθήνα δουλεύοντας ως βοηθός διευθυντή και βιβλιοθηκάριος. Τελικά, το 1970 και ως το 1977 δίδαξε στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου ως ομιλητής της Ιστορίας της Ορθόδοξης Εκκλησίας μια θέση προσαρτημένη στο Κολέγιο Κίνγκς και στο Σχολείο Ανατολικών Ευρωπαϊκών σπουδών.
Ένα σημαντικό γύρισμα στη ζωή του Φίλιππου ήρθε περίπου στο 1958 όταν βρήκε ένα απαρχαιωμένο ορυχείο για πούλημα κοντά στη Λίμνη στο νησί της Ευβοίας, στην τοποθεσία Κατούνια. Εκεί έζησε τα τελευταία του χρόνια, μεταφράζοντας, γράφοντας, χτίζοντας, καλλιεργώντας το έδαφος και προσφέροντας γενναιόδωρη φιλοξενία σε πολλούς φίλους του.
Ξαναπαντρεύτηκε την εκδότρια Διονυσία Χάρβεϊ μετά από διάλυση του πρώτου του γάμου.
Ψηλός και αδύνατος, ο Φίλιππος συνέχισε μέχρι τα εβδομήντα του χρόνια να είναι σωματικά ευκίνητος και πνευματικά ευέλικτος. Όμως, γύρω στο 1993, του διαγνώστηκε καρκίνος και αν και απήλαυνε την ελάττωσή του, μετά πήρε μια πολύ σοβαρότερη μορφή . Πήγε στο Λονδίνο για θεραπεία κι εκεί, κατά κάποιον τρόπο ξαφνικά, πέθανε στις 30 Μαΐου το 1994.
Το τι σήμαινε η Ελλάδα γι ‘ αυτόν εκφράζεται στο σύντομο αλλά έντεχνο κείμενο το οποίο έγραψε ως εισαγωγή στη ανθολογία του ‘The pursuit of Greece’ και επανέγραψε ως εισαγωγικό κείμενο στο βιβλίο του ‘The wound of Greec : Studies in Neo – Hellenism’
Άλλα σημαντικά του έργα ήταν :
“The Dark
“The sacred in life and art” 1990
“In the sign of the rainbow” 1940 – 89
“Four Greek poets” 1968
Ο τάφος του βρίσκεται στην περιοχή που έζησε και αγάπησε όσο καμία άλλη, στα Κατούνια Λίμνης δίπλα στο παρεκλήσι που ξεκίνησε να χτίζει ο ίδιος.
ΠΗΓΗ: www.servitoros.gr
Δημήτρης Παπαχρήστος
Γεννήθηκε στον Άγιο Γεώργιο Ιστιαίας το 1950. Σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Οικονομικών και Εμπορικών Επιστημών. Ήταν μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής και εκφωνητής του παράνομου ραδιοσταθμού στην εξέγερση του Πολυτεχνείου το 1973. Διατέλεσε ειδικός συνεργάτης του Υφυπουργείου Νέας Γενιάς του Αθλητισμού. Εργάζεται στην Τράπεζα Ελλάδας. Έχει εκδώσει τα βιβλία: «Ο άλλος Κεμάλ» (μυθιστόρημα, 1979), «Με το ποδήλατο» (ποίημα, 1981, β΄ έκδ. 1984), «Διάτρητος» (ποίηση, 1982), «Το Μοναστήρι ναν’ καλά» (μυθιστόρημα, 1983, β΄ εκδ. 1984), «Ανάκατα δια πυρός υπέρ» (μυθιστόρημα, 1986).
ΠΗΓΗ: www.servitoros.gr
Γεώργιος Παπανικολάου
Ο κορυφαίος γιατρός με την παγκόσμια ακτινοβολία γεννήθηκε στην Κύμη Ευβοίας το 1883 και πέθανε το 1962 στο Μαϊάμι Φλώριδας. Σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και συνέχισε τη μεταπτυχιακή του εκπαίδευση στη Γερμανία. Δεν του αρκούσε να ασκήσει το ιατρικό επάγγελμα, αλλά ήθελε να στραφεί στην επιστημονική έρευνα, επηρεασμένος από τις θεωρίες των Ιμμάνουελ Καντ, Φρήντριχ Νίτσε, Άρθουρ Σοπενχάουερ και Γιόχανν Βόλφγκανγκ Γκαίτε και από το βιβλίο του Ερνστ Χαίκελ για «το αίνιγμα του σύμπαντος». Όταν γύρισε στην Ελλάδα (1910), ο Παπανικολάου διαπίστωσε ότι οι συνθήκες δεν ήταν ευνοϊκές για τα μελλοντικά του σχέδια. Αμέσως μετά το γάμο του με την Ανδρομάχη Μαυρογένη, αποφάσισε να φύγει πάλι για το εξωτερικό, διευκρινίζοντας στους γονείς του πως «το ιδανικόν μου δεν είναι να πλουτίσω, ούτε να ζήσω ευτυχής αλλά να εργασθώ, να δράσω, να δημιουργήσω, να κάμω κάτι τι αντάξιον ενός ανθρώπου ηθικού και δυνατού»
Πρώτος σταθμός της επιστημονικής Οδύσσειας του Παπανικολάου το Ωκεανογραφικό Ινστιτούτο του Μονακό, όπου έλαβε μέρος σε μία από τις ερευνητικές αποστολές του ωκεανογραφικού σκάφους «L’ Hirodelle» (1911) του πρίγκιπα Αλβέρτου Α΄. Διακόπτει την παραμονή στο εξωτερικό για να συμμετάσχει στο Βαλκανικό πόλεμο του 1912, μετά τη λήξη του μεταναστεύει μαζί με τη γυναίκα του στις ΗΠΑ.
Δύσκολες οι συνθήκες λόγω οικονομικών δυσκολιών, με αποτέλεσμα να εργαστούν και οι δυο σε ένα εμπορικό κατάστημα. Ο ένας πουλώντας χαλιά και η άλλη ράβοντας κουμπιά με αμοιβή 5 δολάρια την εβδομάδα.
Τα προβλήματα τελειώνουν όταν ο Παπανικολάου διορίστηκε βοηθός του παθολογοανατομικού τμήματος του Νοσοκομείου της Νέας Υόρκης, ύστερα από μεσολάβηση του διάσημου γενετιστή του Πανεπιστημίου Κολούμπια Τ.Χ. Μόργκαν.
Οι τεράστιες επιστημονικές ικανότητες, αλλά και το ήθος του αφοσιωμένου ερευνητή δεν άργησαν να εκτιμηθούν και να καρποφορήσουν στο Ιατρικό Κολέγιο του Πανεπιστημίου του Κορνέλλ, στο οποίο εργάστηκε το διάστημα 1914-61, αποκτώντας όλους τους τίτλους της ακαδημαϊκής ιεραρχίας, χωρίς, όμως, να του δοθούν ποτέ διδακτικά καθήκοντα για να μπορεί να αφοσιωθεί στο ερευνητικό του έργο.
Στην αρχή της επιστημονικής σταδιοδρομίας του, αποφασισμένος να συνεχίσει και να ολοκληρώσει τις πειραματικές έρευνες τις οποίες είχε αρχίσει στη Γερμανία, ο Παπανικολάου μελέτησε πειραματικά το κολπικό επίχρισμα σε ινδικά χοιρίδια με ενθαρρυντικά αποτελέσματα.
Ο Βενιζέλος προσπάθησε να τον πείσει να γυρίσει στην Ελλάδα, όπου θα του απονεμόταν τιμητικά ο τίτλος του καθηγητή της έδρας της Ζωολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Οι σχετικές όμως διαπραγματεύσεις ναυάγησαν γιατί ο Βενιζέλος έχασε τις επόμενες βουλευτές εκλογές.
Η δημιουργικότερη αλλά και σκληρότερη περίοδος των ερευνητικών του προσπαθειών ήταν η δεκαετία του 1920. Ήταν η εποχή που πραγματοποιήθηκαν και ευδοκίμησαν οι πρώτες κλινικοεργαστηριακές μελέτες του για τη διαγνωστική αξία της κυτταρολογικής εξέτασης του κολπικού επιχρίσματος στις γυναίκες. Η πρωτοποριακή κυτταροδιαγνωστική μέθοδος του «Dr Pap» έγινε γνωστή με τις ιατρικές συντμήσεις «Pap smear» (επίχρισμα Παπανικολάου) και «Pap test» (δοκιμασία Παπανικολάου).
Ο Παπανικολάου, αφού εργάστηκε σκληρά επί μισό σχεδόν αιώνα στο Ιατρικό Κολέγιο του Πανεπιστημίου του Κορνέλλ -χωρίς να κάνει διακοπές, εκτός από ένα σύντομο επιστημονικό ταξίδι στην Ευρώπη, με τελικό σταθμό την Ελλάδα και την Κύμη (1957) - αποφάσισε παρά τα 78 χρόνια του να εγκαταλείψει τη Νέα Υόρκη και να εγκατασταθεί στο Μαϊάμι για να αναλάβει την οργάνωση και τη διεύθυνση του εκεί Καρκινολογικού Ινστιτούτου. Δεν πρόλαβε να το εγκαινιάσει ο ίδιος, λόγω του θανάτου του, αλλά ο φίλος του καρκινολόγος Τσαρλς Κάμερον.
Ο άνθρωπος, ο οποίος «χάρισε ζωή στις γυναίκες ολόκληρου του κόσμου» -όπως θυμίζει μια αναμνηστική πλάκα του Καρκινολογικού Ινστιτούτου που έχει μετονομαστεί σε «Ερευνητικό Καρκινολογικό Ινστιτούτο Γεώργιος Παπανικολάου»- ήταν πάντα ένας σιωπηλός αγωνιστής του πνεύματος και της επιστήμης, επίμονος και ατάραχος, ακούραστος και ταπεινός, ευγενής και αξιοπρεπής, ακόμα και όταν αδικήθηκε όπως στην περίπτωση του Νόμπελ Ιατρικής, για το οποίο είχε προταθεί από πολλούς Έλληνες και ξένους ερευνητές. Κέρδισε πολλά επιστημονικά βραβεία και τιμητικές διακρίσεις.
Διατηρούσε άρρηκτους δεσμούς με την Ελλάδα, ενδιαφερόταν για τα πολιτικά, τα πνευματικά και τα κοινωνικά ρεύματα και έτρεφε ιδιαίτερη εκτίμηση στο εθνικό έργο του Ελευθερίου Βενιζέλου και του Κωνσταντίνου Καραμανλή.
Η γυναίκα του, Μάχη Παπανικολάου, προσπάθησε να συνεχίσει το έργο του στο Μαϊάμι μέχρι το θάνατό της (1982), πιστεύοντας ότι οι επιστήμονες γεννιόνται και ότι οι έρευνές τους καρποφορούν μέσα στα πειραματικά εργαστήρια. Για τούτο -όπως έγραψε αποκαλυπτικά η ίδια- «δεν υπήρχε για μέσα άλλη λύση από να τον ακολουθώ στο εργαστήριο, κάνοντας το δικό του τρόπο ζωής και δικό μου».
ΠΗΓΗ: www.servitoros.gr
Ορέστης Μακρής
Γεννήθηκε στη Χαλκίδα το 1899 και πέθανε στην Αθήνα το 1975. Υπήρξε ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου. Στη αρχή της καριέρας του, ευδοκίμησε ως τενόρος της ελληνικής οπερέτας, μετά την παρακμή της όμως, μετεπήδησε στην επιθεώρηση.
Διαθέτοντας μια θαυμάσια φωνή, έπλασε τον τύπο του μεθύστακα που στα νούμερά του κατέληγε να τραγουδάει καντάδες. Ο τύπος του μεθύστακα, του λαϊκού ανθρώπου που πίνει για να ξεχνά τους καημούς και τα βάσανα του κόσμου, προϋπήρχε ως παράδοση στο είδος αλλά ο Μακρής του έδωσε βάθος και κοινωνική καταγωγή. Τον εμπλούτισε με τα σημαντικά χαρακτηρολογικά μοτίβα του γκρινιάρη, του πικραμένου, του αγανακτισμένου λαϊκού ανθρώπου, που με το κρασί ισορροπεί μέσα στον ανισόρροπο κόσμο μας.
Ως το θάνατό του έντυσε τον τύπο αυτό με ποικίλματα και τον κωδικοποίησε στον κινηματογράφο στην ταινία του Γ. Τζαβέλλα «Ο μεθύστακας». Στον κινηματογράφο διέπλασε και έναν αμέθυστο τύπο αλλά κοινωνικά και ψυχολογικά παράλληλο, το συντηρητικό πατέρα, το φιλάργυρο γρουσούζη και «ανάποδο» γέροντα, που όμως στο βάθος είναι αγαθός και ευαίσθητος και βρίσκει το προσωπείο του γκρινιάρη και του απρόσιτου ως άμυνα για να επιβιώσει.
Οι σημαντικότερες ταινίες του Μακρή είναι «Ο μεθύστακας», «Το αμαξάκι», «Ο γρουσούζης», «Η Χιονάτη και τα επτά γεροντοπαλλήκαρα», «Η θεία από το Σικάγο», «Η κάλπικη λίρα».
Ηθοποιός σπάνιου ήθους και υψηλής επαγελματικής συνείδησης, ο Μακρής σφράγισε με την υποκριτική του λιτότητα την επιθεώρηση και με τη στερεότητά του το σινεμά.
ΠΗΓΗ: www.servitoros.gr
Γιάννης Μαργαζιώτης
Καθηγητής στη Βαμβάκειο πρότυπο σχολή (1925-1955) δάσκαλος στην Αθηναϊκή Μανδολινάτα και ιδρυτής σχολών Εκκλησιαστικής Βυζαντινής μουσικής σε Πειραιά, Τρίκαλα, Λαμία, Χαλκίδα, Τήνο, Αίγιο, Τρίπολη, Ρόδο, Πάτμο, Σπάρτη και αλλού .
Από το 1952 δίδασκε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών στη σχολή μετεκπαίδευσης δασκάλων, μέλος της κρατικής Ορχήστρας Αθηνών .
Θεωρείται από τους μεγαλύτερους δασκάλους μουσικής της νεότερης εποχής .
ΠΗΓΗ: www.servitoros.gr
Κυριακή 7 Δεκεμβρίου 2008
ΑΛΦΑΒΗΤΑΡΙ ΑΠΟ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ
ΑΛΦΑΒΗΤΑΡΙ ΑΠΟ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΕΥΤΕΡΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΠΟΛΕΜΟ, ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΧΑΧΛΙΔΗ, ΠΟΥ ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΘΗΚΕ ΣΤΗΝ ΑΙΔΗΨΟ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΔΙΩΓΜΟ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΤΟΥΡΚΟΥΣ. Δυστυχώς, δεν διασώθηκαν τα γράμματα "Α" και "Β".
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
